WELCOME TO PANNAGAM.COM & PTV

பண்ணாகம் இணையம்

 

விழுதல் என்பது எழுகையே.. பகுதிகள் 20- 21 எழுதுபவர்  திரு.பசுந்திரா சசி அவர்கள் இலண்டன்

விழுதல் என்பது எழுகையே.. 

பகுதி- 21


 எழுதியவர் பசுந்திரா சசி. 

 

சும்மா பார்க்கவே எல்லோரும் களவுக்கு போய் கண்முளிச்ச ஆக்கள் போல தினுசு தினுசா தங்களுக்கும் பயணத்திற்கும் தொடர்பு இல்லாதது  போல பாவனை செய்து கொண்டு நிற்;பதே இவர்கள் எல்லோரும் ஒரு பட்டி என்று காட்டிக்கொடுத்தது. . 

பொறுப்பதிகாரி பரம ரகசிய அசைவுகளை சைகை மூலம் பதிவு செய்ய அதை வார்த்தைகளாய் கனிதா படித்தாள். கனிதா மட்டுமே தான் சைகை உணர் கொம்பு அன்ரனா அங்கே  அவள் அதை உள்வாங்கி எதிர்வினை ஆற்றினாள். 

என்ன ஆச்சரியம். அட வைச்ச முட்டை எல்லாம் பொரிச்சுட்டது போல  பதினேழு பேரும் விமானத்தில் ஏறி விட்டார்கள். இப்போது குஞ்சு எல்லாம் ஆகாயத்தில,  கோழி மிதிச்சு குஞ்சு சாகாம இருந்தா போதும் என்று இருந்தது. ஆனாலும்  விமானத்தில் இருந்தால் மேல் லோகம் கிட்ட என்பது அப்போது எவருக்கும் தெரிந்திருக்க வில்லை . 

திட்டமிடட்ட படி எந்த அசம்பாவிதமும் இன்றி விமானம் உக்கிரையின் வந்து சேர்ந்து விட்டது.  

“அப்பிள் பழமும் அவிச்ச இறச்சி உருண்டையும் காலை உணவாக தங்கி இருந்த விடுதியில் பரிமாறினார்கள். அந்த ஊர் போலவே உணவும் விசித்திரமாக இருந்தது. போகும் பக்கத்தால் வருவதும் திறக்கும் பக்கத்தால் மூடுவதும் என எல்லாம் தலை கீழாக நடைமுறையில் இருந்தது. 

எல்லாம் பழக்கம் தான் காரணம் என்றும் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டதே எல்லாம் என்றும் எண்ண எண்ண கடவுளும் கரைய முற்பட்டார். சம உடைமைப் பொருளாதாரம் கொண்ட றஸ்ய நாட்டின் சாயல் எல்லாவற்றிலும் தெரிந்தது. 

ஏனோ மகேந்தி வர வர குறுகி கறுத்துக்கொண்டு வந்தான். ஊரில் இவன் நல்ல சிவலை இங்கும்  அவன் அவ்வாறுதான் இருந்தான் ஆனால் இங்குள்ளவர்கள் இவனை விட வெள்ளையாகி இவனை கறுப்பனாக்கி விட்டார்கள். உயரமும் அவ்வாறுதான். அழகான பெண்களே  கண்ணில் தட்டுப்பட்டு போனார்கள். குளிர் பார்க்க அழகாகவும் பட்டால் ஊசிபோல குத்துவதாகவும் இருந்தது.  ஆனால் இவர்கள் தான் நாகரீக கோமாளிகள் போன்ற  விமான பயணிகள் ஆச்சே குளிராவது குத்திறதாவது. 

இரண்டு நாள் கழித்து விடுதிக்கு ஒருவர் வந்து உயிரை  உறைய வைக்கும் செய்தியை சொல்லிவிட்டுப்  போனார். 


“இனி நடை தான், போடர் கடக்க வேண்டும”; என்றார். அட இவ்வளவு லச்சத்தை கொடுத்து நடந்தா போக வேண்டும் இதை எல்லாம் அம்மாவிடம் சொல்லி பேச்சு வேண்டி கொடுக்க ஏலாது.  அழுது சாதித்த காலம் எல்லாம் அம்மா மடியுடன் போய் விட்டது.

நடப்பதற்கான நாள் வந்தது.  சந்திர மண்டலத்திற்கு போகிறவர்கள் போல எல்லோருக்கும் கனமான உடுப்புகள் கொடுக்கப்பட்டது. குளிருக்கு விறைக்காதாம். உண்மைதான் வேர்த்துக் கொட்டியது. 

கம்பு குச்சி  பாவைபிள்ளைக்கு கடுதாசி சட்டை போட்டது மாதிரி கூட வந்த சில பெண் புரசுகளுக்கும் உடை போட்டு முடி வெட்டப்பட்டது. ஒரு பெண் கல்யாணப் பெண். புருசனிடம் போன சீதையே இப்படி கஸ்டப்பட்டு இராமனை அடைந்திருக்க  மாட்டாள். அவ்வளவு கடினமான பயணம். இவை தெரிந்திருந்தும் மனைவியை துன்புறுத்துவதும் துரோகம் செய்வதும் ஆங்காங்கே நடக்கத்தான் செய்கிறது. 

விழுதல் என்பது எழுகையே என்பதற்கிணங்க  எல்லோரும் தயாராகினார்கள். கனிதா இனிதே விடை பெற்றுப்  போனாள் . ஆனால் மகேந்தி உட்பட பலர் நினைவில் நிலவாய் நின்றாள். நடை பயணம் இரவு  ஆரம்பமாகியது. பதினேழு  பேரில் ஒன்பது பேர் வேறு எற்பாடு செய்து இருப்பதாக கூறி விடுதியிலேயே தங்கி விட்டார்கள். 

மீதி எட்டுப்  பேரில் இருவர் பாக்கிஸ்தானியர்கள். இரு பெண்கள் மகேந்தி மற்றும் சிலோவாக்கியாவில் பல காலம் பயணத்திற்காக காத்திருந்த ரூபன், புருசோத் மற்றும் ஆனந்தன் ஆகிய இளைஞர்களுடன் ஒரு வழிகாட்டி கூட வந்தார்.வரும் போது இந்த பயண விபரம்  தெரிந்த சிலோவாக்கியாவில் இருந்து உதவிக்காக வந்த வயதான வெள்ளைக்கார ஐயா ஒருவர் “ கடுமையான பனி  கவனமாப் போங்கோ “ என்று எச்சரிக்கை செய்து அனுப்பினார்.

கடுமையான  இரவாகையால் கண்கள் வெளிச்சத்தையே அதிகம் தேடியது குளிரை மறந்து விட்டிருந்தது. உடுப்பு வேற கூட்டுப்புழு போல இருந்ததால் குளிர் தெரியவில்லை. பாதைகள் ஒன்றும் அங்கே இல்லை இவர்கள் போவதே பாதையாகியது. 

சர்வாதிகாரி கிட்லர் சொன்னதுதான் ஞாபகம் வந்தது. “பாதை இல்லை என்று நிற்;காதே நீ நடந்தால் அதுவே பாதையாகும்” எப்படி அவரின் பாதை அழிவுக்கு இட்டுச் சென்றதோ அவ்வாறே இங்கும் ஆபத்து இருக்குமோ என ஏக்கம் தொற்றிக்கொண்டது. 

நடடா ராசா நட என்று நடந்து ஒரு ஆற்றினை அண்டிய பகுதியை வந்து சேர்ந்தோம். குளிர்  குடிச்சுட்டு வந்த அப்பாவை கூட்டிவந்த அங்கிள் போல உரிமையோடு சுவாசம் வளியே உட்சென்று கொண்டு இருந்தது.  அந்த வயதானவர் சொல்லி விட்டிருந்தார்.“குளிருது எண்டு ஒருபோதும் குந்தி இருக்காதேங்கோ அது தான் ஆபத்தானது. எதையாவது செய்;து கொண்டே இருக்க வேண்டும் அப்போதுதான். உடல் வெப்பமாக இருக்கும.;” என்று . 

வெள்ளைகாரன் இவ்வளவு வளர்ந்ததற்கு காரணமும் இந்த குளிர் போலவே  பட்டது  எப்போதும் எதையாவது செய்து கொண்டே இருந்தான். நாமோ நல்லா மூக்கு முட்ட இறுக்கி போட்டு குந்தி குந்தி எழும்பினதால தான் இங்கு இருந்து வந்து  எங்கள் நாடுகளை பிடித்து ஆட்சி செய்திருக்கிறார்கள். 

பனிப்பொழிவு பலமாக இருந்தது மணலில் நடந்தது போல கால்கள் நோவெடுக்க ஆரம்பித்தது ஆண்களுக்கே இந்த நிலை என்றால் பாவம் பெண் பிள்ளைகளை சொல்லத்  தேவை இல்லை. விழுந்து எழும்பி நடந்து வந்தார்கள். காதுமடல் மூக்கு துவாரங்கள் இருக்கா இல்லை இடையிலே அறுந்து விழுந்து விட்டதா என்றெண்ணும்படி விறைத்து விட்டிருந்தது. 

ஊரில் களைத்தால் தண்ணி விடாய்க்கும் இங்கும்  களைத்தது ஆனால் தண்ணி மட்டும் விடாய்க்கவில்லை. உணவும் தேவை இன்றியே இருந்தது தேவை எல்லாம் சிறு சூரிய ஒளி வெப்பம். விரல்கள் கண் முளிக்காத எலிக்குஞ்சு போல சிவந்து சுருங்கி நடுங்கியபடி இருந்தது. விடிந்து விட்டிருந்தது ஆனாலும்  வெய்யிலை காணவில்லை. குளிர் காற்று வீச ஆரம்பித்தது சற்று நேரத்தின பின்  துருவிய தேங்காயத்; துருவல் போல பனி கொட்ட ஆரம்பித்தது. 

ஆற்றைக்  கடக்க வேண்டும் ஆனால் இப்போது இல்லை மறு கரையில் வேறு ஒரு பகுதியினர் வரும் வரை ஒளித்துக்  காத்திருக்க வேண்டும.; நெருப்பு மூட்டலாம் என்றால் எங்கே மூட்டுவது. சாமி ஆடும் சாத்திரியார் மாதிரி வாயிலையோ கையிலயோ தான் தீ மூட்ட வேண்டும். தரை என்று ஒன்று கண்ணுக்ககெட்டிய தூரம் வரை இல்லை. பனியே மூடி கொட்டி இருந்தது. 

ஒரு இரவும் ஒரு பகலும் கழிந்தது யாரையும் காண வில்லை. உணவு முடியும் தறுவாயில் இருந்தது. மல சலத்திற்காக உடைகளை வேறு கழற்றவேண்டி வந்ததால் குளிர் உட்சென்று இருந்தது.  குளிப்பு முழுக்கு மட்டுமல்ல கை கழுவவும் நீரில்லை. பனிக்கட்டியில் நீர் மட்டுமல்ல குளிரும் கலந்திருந்தது கையை கை உறையில் இருந்தது எடுக்கவே கொல்லக் கொண்டு போவது போல இருந்தது. கை விரல் அசைக்க முடிந்ததே தவிர தண்ணிப்போத்தல் மூடியை தானும் திறக்க முடியவில்லை. 

குளிர் மெல்ல மெல்ல அனைவரினதும் உடலை சந்திரகிரகணம் போல கவ்விக்கொண்டு வந்தது. கால்கள் விறைத்து வீங்க ஆரம்பித்தது விரல்களை ஆட்ட முடியாமல்  விறைத்தது.

மூன்றாம் நாளும் பனியில் கிடந்ததால் அவிச்ச வத்தாளங்கிழங்கு போல உடுப்பு உரஞ்சியே உடலின் தோல் உரிய ஆரம்பித்தது.  கூட்டிவந்தவர் மிகவும் இளைத்து விட்டார் அவருக்கும் உடம்பு என்று ஒன்று இருக்கல்லவா, கூட வந்த பெண் பிள்ளைகள் இனி எம்மால் தாங்க முடியாது திரும்பி போவோம் என்று  அடம் பிடித்தார்கள். இதுதான் தாயம் என்று  வழிகாட்டியும் பிள்ளைகளுக்கு வழி தெரியாது என்று அவரும் அவர்களுடன்  திரும்பி போய் விட்டார்.   

இறுதியில் இரு பாக்கிஸ்தானியர்களுடன் மகேந்தி ரூபன் புருசோத் அனந்தன் ஆகியோரே மிச்சம் . எவ்வளவு பணத்தை கட்டி இவ்வளவு கடினத்தின் மத்தியில் இது வரை வந்து விட்டோம் இன்னும் கொஞ்சம் பல்லை கடித்து இருந்து விட்டால் எல்லாம் சரி வந்தவிடும் என நாங்கள் திரும்பி வரவில்லை என்று நின்று விட்டோம். வழிகாட்டியாய் வந்தவர் போகுமுன் “ ஒன்றுக்கும் யோசிக்காதேங்கோ இண்டைக்கு விடிய கட்டாயம் அவை வருவினம்  இப்படி பனிக்குள்ள நாங்கள் கிடக்கிறம் எண்டு  அவைக்கு நல்லா தெரியும்  உங்களை ஆற்றைக்  கடக்க வைச்சு கொண்டு போய் பஸ்சில ஏத்தி விடுவினம்,உடுப்புகளை மட்டும் கழற்றிப்போடாதேங்கோ“ என்று சொல்லிவிட்டுப் போனார்

எங்காவது நெருப்பு மூட்டுவோம் என்று தேடினால் இறுதியில் ஒரு ஆற்றோர பாறை ஒன்றில் ஒதுக்கியிருந்த  சருகுகளை எடுத்து குவித்து பச்சை குழைகளையும் முறிச்சு சேர்த்து ஆயத்தம் செய்தான் மகேந்தி. 

இரவு படுக்கையும் இல்லை இன்று இரவும் இங்கே தான் களைப்பு குளிர் நித்திரை என வாழ்ககை போதும் என்று ஆகிவிட்டது.  நேரம் மதியமாகிக்கொண்டு இருந்தது. பனி கொட்டுவது கொஞ்சம் விட்டிருந்தது. ஆனால் அருகில் நின்ற பற்றை  மரம் என எல்லாவற்றையும் மூடி பனி படிந்திருந்தது. 

தண்ணி விடாய்த்தால் பனியை அள்ளி வாயில் போட வேண்டியதுதான் ஆனால் குளிரையும் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும் சுள்ளிகளை சேர்த்து வைத்த விட்டு லையிற்றரை தேடினான். சறுட்டு போல முதுகுப் பையில் தட்டுப்பட்டது. லையிற்றரை எடுத்து அவனால்; அதனை பற்ற வைக்க முடியவில்லை விரல்கள் பிஞ்சுவிடும்போல இருந்தது. மற்றவர்கள் நனைந்த கோழி போல ஒட்டி நடுங்கிக்கொண்டு இருந்தார்கள். அவர்களை ஏதும் கேட்காமல் தானே   விரலை ஊதி இரு கையையும் உரசி உணர்ச்சி வர வைத்தான். கை விறைத்து விட்டது கையுறையால் வெளியே எடுத்தால் விரல் மேலும் நோ எடுத்தது அவனுக்கு. 

முடியாமல்  அருகில் இருந்தவர்களிடம் கொடுத்து கொழுத்தச் சொன்னான். அவர்களும் முயன்று பார்த்தார்கள். முடியவில்லை இறுதியில் பாக்கிஸ்தானியன்  பற்ற வைத்தான். ஒரு மாதிரி நெருப்பு புகைந்து எரிய ஆரம்பித்தது. மெல்லச் சூடு வெளிவர ஆரம்பித்ததும் கை உறை கால் சப்பாத்துக்களை கழற்றி விட்டு புகையில் கை காலைகளை  சூடு காட்டினார்கள். 

ஓரளவு கை கால் விரல்கள் உயிர் பெற பிரளயம் ஒன்ற வந்து தலையில் விழுந்தது. நெருப்பு சூட்டில் மரத்தில் மேலே படிந்திருந்த பனி உருகி உருகி கீழ் கிளைiயில் படிய கீழ் கிளை பாரம்’ தாங்க முடியமல் முறிந்து பனிகட்டியோடு அவர்கள் மேல் விழுந்தது. 

மகேந்தியின் கால் மரத்தினுள் அகப்பட்டது. மற்றவர்களை பனி மூடிவிட்டிருந்தது . நெருப்பு உயிரை விட்டு விட்டது. கொண்டு வந்த உடுப்புகள் பைகள் எல்லாம் பனியால் மூடி மரக்கிளையின் கீழ் கிடந்தது. பதறிக்கொண்டு எழுந்து உதறினோம். சிறு உராய்வும்  தோலை கிழித்து இரத்தம் கசிந்தது. ஒருவாறு உடுப்புகளையும் வெளியே எடுத்து விட்டோம்.பொழுது படத்தொடங்கியது.  எல்லோர் முகங்களிலும் ஒரு வித பீதி குடி கொண்டது. 

வயதானவர் சொல்லியிருந்தார்“வெட்டையிலதான் நெருப்பு மூட்ட வேணும் என்று. சிறு தவறும் இப்டி உயிருக்கு உலை வைக்கும் அளவு மோசமான விளைவை தரும்“ என்று. அதனை  முதல் முதலாய் உணர்ந்தான் மகேந்தி. 

ஒட்டிக்  காட்டிய ஆறு என்று ஒன்று இருந்தது ஆனால் அங்கே தண்ணி ஒன்றும் ஓடவில்லை இதனால் இலகுவில் கடந்து விடலாம் என்று நினைககக்;ககூடாது. அங்கு தான் ஆபத்து காத்திருந்துது ஆறு எது கரை எது என்று தெரியாமல் பனி மூடி நிறைந்திருந்தது இதனால் அதன் அருகில் போகவும் பயமாக இருந்தது எவ்வளவு ஆழமோ தெரியாது உள்ளே உறை நிலை சீதோசணத்தில் நீர் ஓடிக்கொண்டு இருக்கும். பனிக்கட்டி உடைந்து கால் உள்ளே போனால் அவரே தான் வெளியே வர வேண்டும் உதவிக்கு யாரும் அருகில் போனால் போறவரும்  சேர்ந்தே உள்ள போக வேண்டி வரும். 

பனி பட்டால் தட்டி துடைத்து விடலாம் குளிர் நீரில் நனைந்தால் விறைத்து ஆளே முடிந்து விடும். கம்பளி உடுப்புகள் குளிருக்கு நல்லது என்றாலும் அவற்றில் ஈரம் பட்டாலோ இலகுவில் காயாது. இவர்கள் ஆளுக்கு மூன்று சோடி உடுப்பு வீதம் போட்டிருக்கிறார்கள். ஈரமானால் இன்னுமொருவரை சுமக்கும் சுமை ஏறிவிடும். மனம் மரணத்தை நோக்கி பயணிப்பதாக கண்கள் நடுங்கின. 

பொழுது பட்டு வானம் குளிரால் மூடி இருந்தது . பையில் இருக்கும் சிறு அளவு உணவை எடுத்து சாப்பிடநினைக்கும் போதும்  குளிர் பயமாக இருந்தது. சொண்டுகள் வெடித்து விட்டிருந்தது தொட்டுப்பார்க்கும் போது யாரோ ஒருவரின் சொண்டு போல தொடு உணர்வின்றி மரத்து இருந்தது நெஞ்சுக்கூடு இதயத்தை இறுக்கிக்கொண்டு வருவது போல தோன்றியது. திரும்பிபோகவும் பாதை தெரியாது எங்கள் கண்களில் ஏக்கமும் மரணபீதியும் தொற்றிக்கொண்டது.


இதற்குள் புருசோத் “ மச்சான் இனி பிடிபட்டா கொடுக்க பேரும் இல்லை என்றான் “ அவன் இதற்கு முன் மூன்று முறை பிடிபட்டு விடுவிக்கப்பட்டவன். இரண்டு முறை  அண்ணா தம்பி போன்றவர்களின் பெயரை கொடுத்து தப்பி விட்டான் மூன்றாம்முறை பேர் இல்லாமல்  அக்காவின் பெயர் பிறந்த திகதியை கொடுத்து புரட்சி செய்தவன் . இனி பிடிபட்டால் என்ன செய்வது என்ற யோசனை அவனுக்கு இதில் சுவாரசியம் என்ன என்றால் மூன்று முறையும் ஒரே சிறையில் தான் இப்படி பெயரை மாற்றி கொடுத்தான். பெயர் கேட்ட அதிகாரி அழுவாரைபோல் பொருமி வெடித்தாலும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது முறைத்து முறைத்து பார்த்து அவனின் மொழியில் திட்டியிருக்கிறான் 

எப்போது அவர்கள் வருவார்கள் எப்போது மறு கரைக்கு போகலாம் என்பதை விட எப்போது வெப்பத்தை அணுகலாம் என்றே மனம் ஏங்கியது . பார்ப்பதற்கு இறந்த தாயை தேடும் இறக்கை முளைக்காத குருவி குஞ்சுகள் போல காத்திருந்தோம். நன்றாக இருட்டி விட்டது ப+மி மேகக்கூட்டம் போல வெள்ளையாகவும் மேகம் இருட்டாகவும் இருந்தது.  தொலைவில் சிறு வெளிச்சம் மின்னி மின்னி மறைந்தது. எல்லை பாதுகாப்பு படையினர் இரவு வேளைகளில் ரோந்து வருவார்கள் கவனமாக இருக்க வேண்டும் பிடிபட்டால் பாம்பும் ஏணியும் விளையாட்டில் பாம்பின் வாயில் அகப்பட்டது போல மீண்டும் இலங்கைக்கே அனுப்பி விடுவார்கள் என்ற பயம் பற்றிப் பிடித்துக் கொண்டது. 

அந்த வெளிச்சம் அண்மித்துக்கொண்டிருந்தது. பாக்கிஸ்தான் நாட்டுகாரர்கள் இருவரும் சற்று உரமாக இருந்தார்கள். மகேந்தியுடன் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்த ஆனந்தன்  குளிர் தாங்க முடியாமல் நடுங்கியபடி அனுங்கிக்கொண்டு இருந்தான் அவனை  சத்தம் வெளிய வராமல் சற்றுநேரம் இருக்குமாறு கண்ணீரால் கெஞ்சினான் மகேந்தி.

அது அவனின் காதில் விழுந்ததா என்றும் தெரியவில்லை.அனுங்கலில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. இப்போது அந்த வெளிச்சத்தை காணவில்லை அணைத்த விட்டு வருகிறார்களா இல்லை திரும்பி போய்விட்டார்களா என்று ஊகிக்க முடியாமல் இருந்தது. முறிந்த மர கொப்பின் பின் ஐவரும் பதுங்கிக் கொண்டார்கள்

நேரம் கடந்துகொண்டு இருந்தது எவ்வளவு நேரம் தான் பனியில் தலையை புதைத்து  கிடப்பது என்று மெல்ல தலையை உயர்த்தி பார்த்த விட்டு எழுந்து அமர்ந்தார்கள். தொலைவில்  பேசுவது கேட்டது. மீண்டும் ஒருமிக்க தரையில் படுத்துக் கொண்டார்கள். 

அப்பேச்சு நெருங்கி வந்துகொண்டிருந்தது. மநே;தி அனுங்கிய ஆனந்தனை இறுக அணைத்தபடி அவன் வாயை பொத்தி நெஞ்சை தடவி விட்டு அனுக்கத்தை குறைக்க முயன்றேன். எந்த பலனும் இல்லை அவன் சுயநினைவு இழந்தவன் போலவே அனுங்கினான். பேச்சு மிக அருகில் கேட்டது. எல்லாம் சரி இனி நாடுதான் என நினைத்து கண்களை மூடிக்கொணடோம். எங்கள் காதுகளை எங்களாலேயே நம்ப முடியவில்லை பேச்சு  தமிழில் கேட்டது. குதித்தெழுந்து “அண்ணா.. அண்ணாh நாங்க இங்க இருக்கிறோம்“ என்று கத்தினான்.

“ஓம் ஓம்  நான் ஒரு கயிற எறியிறன் அதை இறுக்கி பிடிச்சுக்கொண்டு ஆத்தில இறங்குங்கோ என்று கூறி கயிற்றை எறிந்தார் ஒருவர் எல்லோரும் கயிற்றை பிடித்தக்கொண்டு மெல்ல ஆற்றில் இறங்கினார்கள் 

திடீரென ஆற்று பனிபடை உடைந்தது. மறுகரையில் நின்றவர்கள் கொற கொற என இழுத்து இக்கரைக்கு இழுத்து போட்டு விட்டு “விடிய வேற ஆக்கள் வந்து பஸ்சில ஏத்தி விடுவினம்”  என்று மட்டும் மொட்டையாக சொல்லிவிட்டு சென்று விட்டார்கள். 

நனைந்து நடுங்கிக்கொண்டு இருந்தோம். பற்கள் கடுகடுத்தது. ஏறக்குறைய எல்லோரும் அனுங்க ஆரம்பித்தார்கள். இருவரைதவிர முன்னர் அனுங்கிய ஆனந்தன் இப்போது அமைதியாக இருந்தான். 

புருசோத் இன்னும் ஆற்றை கடக்கவில்லை அல்லது இந்த ஜென்மத்தையே கடந்திருக்க வேண்டும் கயிற்றை இறுக்கி பிடிக்காமல் இடையில் விட்டு விட்டான் ஆற்றில் பனி உடைந்து  உள்ளே விழுந்து விட்டான்  பனி பாறை மீண்டும் மிதந்து ஆற்றை மூடிக்கொண்டது அவன் உள்ளே அடங்கிப்போனான். 

இதை நாங்கள் அறியமுன் இழுத்தவர்கள் தெரிந்து கொண்டதால் தான் நிற்காமல் உடனே இடத்தை காலி செய்து விட்டார்கள்.  பொழுது விடிந்ததும் தான் இவர்களுக்கு தெரியவந்தது. ஆனாலும் அனுக்கமின்றி கிடந்த ஆனந்தனும்  இறந்த புருசோத்துடன் இணைந்தமை இனி தான் இவர்களுக்கு தெரியவரப்போகிறது.

 

சொன்னது போல் சிலர் வந்து விட்டார்கள் . இறந்த இருவரையும் நினைத்து ஒருவனின் உடலின் முன் சுற்றி அழுதகொண்டிருந்தவர்களை அழைத்துக்கொண்டு சென்றார்கள். இறந்தவனின் உடல் அங்கேயே தோண்டி புதைக்கப்பட்டது.

மகேந்தி கதையைச் சொல்லி முடித்ததும் நீண்ட பெருமூச்சு விட்டான்,சில விநாடிகள் மௌனமானான். 

மகேந்தி என்ற மக்டொனால் மகேந்திரன் தான் அனுபவித்த துன்பத்தையும் தன்னோடு வந்த இருவர் இறந்து போனதையும் சொன்ன போது என்னை அறியாமலே என் கண்கள் குளமாகின.

மகேந்திரன் சொல்லி முடித்த அகதிப்பயணக் கதையைக் கேட்ட போது அகதிப் பயணத்தில் நான் அனுபவித்த தன்பம் மிக மிகச் சாதரணமாகத் தோன்றியது.

மகேந்திரனும் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டான். தனது கண் முன்னால் பனிக்கட்டி உடைந்து ஆற்றில் சமாதியாகிய புருசோத்தமனையும் தனது அருகிலேயே உயிர்பிரிந்த ஆனந்தனையும்  அவனால் மறக்க முடியவில்லை.

„எனக்கு திருமணமாகி ஒரு பெண்குழந்தையிருக்கின்றது,சந்தோசமாகவிருக்கிறேன்.ஆனால் அவர்கள் இருவரையும் என்னால் மறக்க முடியவில்லையென்றான்“.

இதுவரையும் தனது அகதிப் பயணத்தை நகைச்சுவையுடனும் உவமான உவமயத்துடனும் வட்டார வழக்குத் தமிழிலும் சொல்லிக் கொண்டிருந்த மகேந்திரனின் முகத்தில் பழைய நகைச்சுவை கலந்து சிரிப்பு இல்லை.

முகம் இறுகிப் போயிருந்தது. அவனின் மனநிலையை முகம் காட்டியதால். சுவிற்சலாந்துக்கு பிறகு எப்படி வந்தனீங்கள் என்பதை அவனிடம் கேட்க மனம் வரவில்லை. 

அவன் வேலையை ஆரம்பிக்கும் நேரம் வந்துவிட்டதால் என்னிடம் விடைபெற்றுச் சென்றுவிட்டான். நானும் மக்டொனால்ஸைவிட்டு வெளியே வந்து கொண்டிருந்தேன்.


(தொடரும்) 22


விழுதல் என்பது எழுகையே.. 


பகுதி- 20


 எழுதியவர் பசுந்திரா சசி.  – 


எழுத்தாளர் பற்றிய அறிமுகத்துடன் தொடர் 20 தொடர்கிறது


இயற்பெயர் :- ப. சசிகரன்

புனைபெயர் :- பசுந்திரா சசி

நெடுந்தீவை சேர்ந்தவர் இவர் . வவு ஃசெட்டிகுளம் ம. வி இ கிளி ஃகோணாவில் அ த க பாடசாலை இ யாழ்ஃ அளவெட்டி அருணோதயக்கல்லூரி மற்றும் யாழ் ஃ வண்ணை வைதீஸ்வரகல்லூரி ஆகியவற்றில் பயின்றவர்  .  தற்போது பிரித்தானிய  நாட்டில் வசிக்கிறார் .

கடந்த ஆண்டு "கட்டடக்காடு " என்னும் சமூக நாவலுடன் இலக்கிய துறையில் பிரவேசித்த இவர் வீரகேசரியில் "மடு " என்னும் தொடர்கதையை எழுதி வருகிறார் . இவரது 15 க்கு  மேற்பட்ட  சிறுகதைகள் தாயாகத்திலும் புலத்திலும் பிரசுரமாகியுள்ளது  .


- வாசிப்பு வேண்டும் ; என்னும் அதே வேளை "நயம்பட உரை "என்னும் ஒளவையின்  கூற்குக்கமைவாக 'வாசிக்கும்படியாக எழுத படவும் வேண்டும்' என ' - மானிடநேயத்தை வலியுறுத்தி   எழுதிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பரதேச வாசி - என்று  தன்னை விழிக்கிறார் - பசுந்திரா சசி –


தகவல்

திரு.இக.கிருட்ணமூர்த்தி வி.எ.எ

திரு.எலையா முருகதாசன் வி.எ.எ


----------

பகுதி 20 கதை தொடர்கிறது.



டேவிட் சீலனுக்குமக்டொனல்ஸ்ஸில் வேலை எடுத்து தருவதாகச் சொன்னது அவனுக்கு மன ஆறுதலைக் கொடுத்தது.

தான் வேலலைக்குப் போகப்போகிற மக்டொனால்ஸ் இருக்கும் இடத்தை டேவிட் மூலம் அறிந்து கொண்ட சீலன் அந்த இடத்திற்குப் பொழுது போவதற்கு போவதென முடிவெடுத்து அங்கு போனான்.

மக்டொனால்ஸ் அமைந்திருந்த இடம் அவனுக்கு பிடித்திருந்தது. விரைவுப்பாதைக்குப் போகும் கிளைப் பாதையில் அந்த மக்டொனால்ஸ் அமைந்திருந்தது.

அழகாக கட்டப்பட்டிருந்து அந்த உணவகத்தைச் சுற்றி கண்ணாடியாலான வேலியும் உள்ளே பூச்சாடிகளில் பூச்செடிகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. 

விற்பனைப் பகுதிக்குச் சென்ற சீலன் ஓரு கோப்பியை வாங்கிக் கொண்டு வந்து நாற்காலியில் அமர்ந்து மெதுவாக கோப்பியை குடித்தவாறு கண்ணாடி வேலிக்கூடாக விரைவுப் பாதைக்கு போகும் கார்களை பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான்

அப்பொழுது அவனைக் கடந்து ஒரு தமிழர் தோளில் ஒரு பையைப் போட்டவாறு விற்பனைப் பகுதியை நோக்கிப் போகும் போதே அங்கு வேலை செய்து கொண்டிருந்த பெண் “கலோ மகேந்தி விடுமுறை முடிந்துவிட்டதா” என ஜேர்மன் மொழியில் கேட்டதை சீலன் புரிந்து கொள்கிறான்

மகேந்தி என்ற அவர் மக்டொனால்ஸ்ஸில் வேலை செய்பவர் என்பதும் அவர் விடுமுறை முடித்து மீண்டும் இன்று வேலைக்கு வருகிறார் என்பதை சீலன் விளங்கிக் கொள்கிறான்

மக்டொனால்சிக்குள் போன மகேந்தி வேலைக்கான உடையைப் போட்டுக் கொண்டு கையில் ஒரு கோப்பிக் கோபபையுடன் வெளியே வந்ததும் கோப்பி குடித்துக் கொண்டு சீலன் இருப்பதைக் கண்டதும் அவனை நோக்கி வந்து அவன் முன்னால் இருந்த நாற்காலியில் உட்காருகிறான்.

ஒருவருக்கொருவர் வணக்கம் சொன்னதன் பின்னர் மகேந்தி சீலனைப் பற்றி முதலில் விசாரிக்கிறார். சீலன் தான் சுவிஸ்சுக்கு வந்து கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதமாகிறது எனச் சொல்ல மகேந்தி தான் வந்து ஐந்து வருடங்களாகிறது என்கிறான்.

சுவிஸ்சுக்கு எப்படி வந்தனீங்கள் என சீலனைக் கேட்க, தான் கொழும்பிலிருந்து ஆஸ்திரியா வந்து அங்கிருந்து சூரிச்சுக்கு வந்ததைச் சொல்லிவிட்டு மகேந்தியிடம் “நீங்கள் எப்படி வந்தனீங்கள்” என்று கேட்கிறான்.

தன்னுடைய பெயர் மகேந்திரன் தன்னை எல்லோரும் மகேந்தி என்றுதான் கூபபிடுவார்கள் எனச் சொன்ன மகேந்தி கைக்கடினாரத்தைப் பார்க்கிறான். வேலைக்கு இன்னும் முப்புது நிமிடங்களிருக்கவே தான் எப்படி வந்தேன் என்பதைச் சொல்லத் தொடங்குகிறான்.

மகேந்தி நகைச்சுவை உணர்வு உள்ளவன்  என்பதை அவன்  தனது அகதிப் பயணத்தைச் சொல்லத் தொடங்கும் போதே சீலன் புரிந்து கொள்கிறான். மகேந்தி கொழும்பிலிருந்து தாய் லாந்து வந்து தாய்லாந்திலிருந்து தனது கதையைச் சொல்லத் தொடங்குகிறான்.

ஐரோப்பிய நாடொன்றுக்கு தனி ஆளாக போவதைவிட கணவன் மனைவியாக போவதே சுலபமானது என ஏஜன்சி தாய்லாந்தில் வாழும் ஒரு பெண்ணை ஒழுங்கு செய்ய அவளுடன் மகேந்தி தாய்லாந்து விமான நிலையத்தில் வந்து நிற்கிறான்.

“நீ அது... தானே ? இண்டைக்கு என்னோட வாறியா எண்டு கே;கிறாங்க. கறுமம் கறுமம் நிக்கிறது தான் நிக்கிறான் கொஞ்சம் நெருங்கி நிக்கிறானா..? தெருப்பொறுக்கியள் வலிய வந்து இப்பிடி எல்லாம் பேச விட்டிட்டு கண்டும் காணாம நிக்கிறான்.  கட்டிய கணவனையே அருகில் கட்டினவன் மாதிரி ஒட்டி நில்லுங்கோ எண்டு கேக்க வேண்டிய நிலை எனக்கு. இது என்ன மனுசப்பிறப்பா இல்லை வேற ஏதுமா ? ” என குறும்போடு குறுகுறுத்தாள்  மகேந்திரனின் மனைவி கனிதா. அவளின் முணு முணுப்பு உதடுகளுக்கு வெளியே உறுண்டு சென்று மகேந்திரனின் காதுகளிலும் விழுந்தது .

மகேந்திரன்  இவ்வளவும் கேட்டும் சும்மா இருப்பானா “கலோ நீர் ஒன்றும் தாலி கட்டின பொண்டாட்டி இல்லை தப்பான முறையில் ஒட்டிக்கொண்டவள் அதையே சாட்டாக வைத்து - பிளாக் மெயில்பண்ணி சொந்த புருசனாக மாற்ற  கனவு காணாதையும் என்னை விட உமக்கு ஐந்து வயது அதிகம் என்பதையும் உங்கிட்ட அப்பா கட்டாயப்படுத்தினதால தான் இந்த விளiயாட்டுக்கே நான் சம்மதிச்சனான் எண்டதையும் மறந்து போடாதையும்”  என்றான் மலை விழுங்கி போல விறைத்தபடி மண் விழுங்கிய குழந்தை போல மூக்கை சுழித்து அருவருத்தபடி மநே;திரன்.

“எல்லாம் என் தலை எழுத்து என்பதாய் சுடிதாரை சீர் செய்து கொண்டு நெற்றியில் வளிந்த குறுமுடியை ஒதுக்கினாள் கனிதா . 

இருந்தாலும் சற்று முன் நடந்தவற்றை நினைக்க மகேந்திரனால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. 

“பொடாய்... பொடாய் ....“  என்று கனிதா தாய்லாந்து பாசையில் நாயை எதிர்க்கும் ப+னை போல ஒரு தாய்லாந்து காரனை பார்த்து சீறி வார்த்தைகளை விட்டெறிந்ததை தான் ஏதுமறியாது அருகில்  அணிலேற விட்ட நாய் போல மேலேறும் விமானங்களை பார்த்து ஏங்கி நின்றதும். அவள் கடுப்பு தாங்க முடியாமல்  “மகேந்திரன் அவங்க என்ன கேக்கிறாங்க எண்டு தெரியுமா..? என கேட்க. அவன்  “அவங்க தாய்லாந்து பாசையிலயா பேசினாங்க ? “ என பதில் சொல்ல  பேசின மொழி என்ன என்றே தெரியாதவனுக்கு என்ன பேசினாங்க என்றா தெரியப்போகிறது, என அவள் முணுமுணுத்ததை எல்லாம் மீட்டிப்பார்த்து சிரித்தான்.  இதனால் மகேந்திரன் ஒன்றும் சேமணப்பயல் இல்லை. கூர்ந்த சிந்தனையாளன். 

தாய்லாந்தில் யாரோ ஒருத்தியை மனைவியாக நடிக்க வைத்த காலத்தை எண்ணியபடியே கலங்கி நின்றான் மகேந்திரன். 

மாமா சாதி குறைஞ்ச இடத்தில கலியாணம் செய்தது எண்டு தமையனின்  செத்த வீட்டுக்கும் பக்கத்தில இருந்தும் போகாத மனிசி இந்த அம்மா மனிசி. கேட்டால் “ அந்த காலத்தில யாழ்ப்பாணத்தில இருந்து  வன்னிக்கு குடி தண்ணியோட விதான வேலைக்கு போய் வந்த கந்தவனத்தாரின் அடித்தோன்றலாம் தான் ”; எண்டு அடிக்கடி சொல்லும் அம்மாவை சாந்தப்படுத்தி இவை எல்லாவற்றையும் சாத்தியப்படுத்த வேண்டும். அம்மாவும் பாவம் என்னை பெற்றதை தவிர இந்த பிறப்பில எந்த சுகத்தையும் கண்டதில்லை  மனிசியின்ர கழுத்தில காதில கிடந்ததையும் வித்துப்போட்டு வந்து அரை வழியில ஆற்றையோ கால்ல விழுந்துகொண்டு  நிக்கிறன் நான். தங்கச்சிக்கு வேற வயதாகுது இந்த ஏஜென்சிகள் ஏத்திறன் ஏத்திறன் எண்டு நாளைத்தான் ஏத்திறாங்கள் ஆளை ஏத்தக்காணம், எனச்  சினந்தான். 

திரைகடல் ஓடி திரவியம் தேடு என்பார்கள் நாமோ திரவியம் கொடுத்து திரைகடல் ஓடிக்கொண்டு இருக்கிறோம்.  எல்லாவற்றுக்கும் அந்த ஒன்றேதான்  காரணம்.

கனிதா முனிதான் என்பது போல அவனையே முறைத்துக்கொண்டு அருகில் நின்றாள். அவளுக்கு இந்த எயர்போட்டால இவனை பிடிபடாம கொண்டு போய் சேர்க்க வேண்டும் என்ற படபடப்பு. இப்படி ஒரு இக்கட்டான நிலைக்கு ஆளானதில் அவளுக்கும் விருப்பம் இருக்காது தான். 

அவ்வளவுக்கு அவள் ஒன்றும் பணமோ அழகோ அறிவோ இல்லாதவள் இல்லை . 

அவளின் தாய் தாய்லாந்து பெண்மணி . தந்தைதான் தாய்லாந்தக்கு பிழகை;க வந்த இந்தியத்தமிழர்.  இப்படி பஞ்சத்திற்கும் தாய்லாந்து வர்ணத்திற்கும் பிறந்த பஞ்சவர்ண கிளி அவள். பார்ப்பதற்கு மொட்டு விரியாத காளான் போல வெள்ளையும் மென்மையுமாய் இருப்பாள். தலை முடி மட்டும் சோளன் பொத்தி தும்பு போல செம்பட்டை நிறத்தில் ஏதோ அடித்து வைத்திருந்தாள். 

பாவம் எங்கும் போக முடியாமல் இடைவழியில் முழித்துக்கொண்டு திரும்பி ஊருக்கு போனாலும் உயிர்பயம்  என்று இருந்த மகேந்திரனுக்கு உதவி செய்ய, ஓம் என்று வாக்கு கொடுத்து பணமும் வேண்டி விட்ட அப்பாவின் சொல்லுக்கு கட்டுப்பட்டு,  மனைவி வேசம் போட்டு ஐரோப்பா கொண்டு போய் விட ஒப்புக்கொண்டதன் விளைவே இன்று கட்டிய மனைவியாய் இல்லாமல்  கடவுச்சீட்டில் படம் ஒட்டியதால் மனைவியாக வர வேண்டி வந்து  கண்றாவியாக நிக்கிறாள்.  


முன் பின் செத்திருந்தா தானே சுடலை தெரியும் என்பது போல இவன் முன் பின் கட்டி இருந்;தால் தானே கணவன் மாதிரி நடக்கத்தெரியும் என கதை விட முடியாது கட்டினது கட்டாதமாதிரியும் கட்டாதது கட்டினா என்ன செய்ய வேணும் என்றும் பயிற்சி எடுக்கிற காலமிது.  கனிதாவும் கட்டாதவள் தான் ஆனால் நாகரீக உலகில் வாழ்வதால் ஏதோ கொஞ்சம் தொரிந்து வைத்திருக்கிறாள். 

“மகேந்திரன்  நெருங்கி என்னோட கிட்ட நில்லும் பாப்பம்” என்றாள் மண்டக் கட்டெறும்பின் கொடுக்கு போல கண்ணை அகல விரித்தபடி   . அவன் “ டீசண்டான கணவன் மனைவிகளும் பயணம் போவ துண்டு” என்றான். 

முட்டினால் தான் முடிச்சது இல்லை என்றால் முடிச்சவித்தது என்று அர்த்தம் இல்லை என்ற தொனியில். கனிதாவின்  கோவம்; கண்ணில் மின்னி உதட்டில் வெடித்தது. “ இங்கு யாரும் யாருக்கும் உறவு முறை நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை உண்மையான உறவு முறையாய் இருந்தால்  இப்படி கள்ளமாக கடவுச்சீட்டில மட்டும் உறவு வைத்துக் கொண்டு இருப்பவர்கள். ஊழியர்களை நம்ப வைக்க அதை இதை செய்து தான் ஆக வேண்டும்.  அப்பா சொல்லும் போது மட்டும் ஓம் ஓம் எண்டு ஓணான் மாதிரி தலையை ஆட்டினீர்  இங்க வந்து குதர்க்கம் பேசுறீர். வெளிநாடு போக வேணும் எண்டால் நான் சொல்லுறபடி  என்னோட ஒட்டிக்கொண்டு வாரும். இல்ல நான்  தாய்லாந்து  ஜெயில்ல இரும்பு சங்கிலி கிலோ கணக்கில தூக்கத்தான் போறன் எண்டு  ஆசைப்பட்டா அதுக்குப்பிறகு உம்மிட விருப்பம். செய்யிறது எல்லாம் பிழையான வேலை அதுக்குள்ள கதை மட்டும் வெள்ள வேட்டிக்காறன் மாதிரி என்று” எரி வெள்ளியாய் எரிந்து தள்ளி விட்டு முடிவில் சிறு புன்னகையும் உதிர்த்தாள். கனிதா. கனி என்ற பேரோட கச்சல் காயாய்  இருக்கிறாள் என்று எண்ணியபடி சற்று நெருக்கமாகவே நின்றான் மகேந்திரன்.  

என்ன நினைத்தாளோ தெரியாது திடீரென வெடி அரசன் போல திமிர்ந்து வேண்டா வெறுப்பாக  விலகி நின்றாள். மகேந்திரன் புரியாமல் விழித்தான். 

மகேந்தி தனது அனுபவத்தைச் சொல்லச் சொல்ல சீலன் ஆர்வமாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். மகேந்தி தனது அகதிப் பயணத்தை நகைச்சுவையுடன் விபரித்த போது சீலன் பலமுறை வாய்விட்டுச் சிரித்தான்.

மகேந்தி தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டே இருந்தான்.

அவனின் முழியே எல்லாவற்றையும் காட்டி கொடுத்து விடும் போல இருந்தது. “மகேந்தி கோம்ப திருடினவன் மாதிரி முழிக்காம சுவிங்கத்தை எடுத்து வாயில போடும் நாலாவது கவுண்டரில ஒரு நாதாரி என்னையே பாத்துக்கொண்டு இருக்கு நானும் அதை கண்டு கொண்டதாக காட்டிக்கொடுத்திட்டன். அவர் என்னை பார்த்து நெளியிறத பார்த்தா எங்கட பருப்பை அவருட்ட அவிக்கலாம் போல கிடக்கு பார்ட்டி கொஞ்சம் பசலை (பொண்ணு ) வியாதிக்காறன் போல தெரியிறான்.  அனேகமா தன்னிட்ட தான் நான் வருவன் எண்டு நினைக்கிறான். பாஸ் போட்டை என்னிட்ட தா நான் உன்னை ஒதுக்கிற மாதிரி நடிப்பன்” . என்று மகேந்தியின் காதில் தரையை பார்த்து தாவணியை ஒதுக்கியபடி ஓதினாள். 

அவர்களின் முன்னும் பின்னும் உண்மையான கணவன் மனைவி மற்றும் உல்லாச பயண காரர்கள் வரிசையில் நின்றார்கள். தாய்லாந்து விமான நிலையம் மாதுளம்பழச் சுளை போல அழகாகவும் ஈரமாகவும் இருந்தது. ஆனால் மகேந்திக்க வேர்த்து கொட்டாத குறைதான். இது எதையும் ரசிக்கும் மனநிலையில் அவன் இல்லை. இதற்காக இன்னமொரு முறைதான்  வந்து போக வேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டான்.  

ஏதோ மூக்கை பொத்திக்கொண்டு பேசுவது போல ஒரு பெண்  ஒலிபெருக்கியில் பேசினாள். கனிதா நெஞ்சில் கையை வைத்து பெருமூச்சு விட்டபடி தலையை முகட்டை நோக்கி உயர்த்தினாள். மகேந்திக்கும் ஏதோ அசம்பாவிதம் நடந்து விட்டது என்று மட்டும் தோன்றியது. ஆனால் என்ன என்று புரியவில்லை . 


அவள் நெற்றியில் கையை வைத்தபடியே படியே “ எங்கிட விமானம் வேற இடத்தில நிக்குதாம் ஏதோ இயந்திர கோளாறாம் குறித்த நேரத்திற்கு வெளிக்கிடாதாம் எண்டு சொல்லுறாங்கள். சரியான நேரத்திற்கு போகாட்டி மொஸ்கோவில இருந்து உக்கிரையின் போற  ஏற்பாடுகள் எல்லாம் பிழசை;சுப்போகும் . இப்ப என்ன செய்யிறது எண்டு தெரியேல்ல இரு வாறன் அப்பாவுக்கு போன்பண்ணி கேப்பம் என்று அவ்விடத்தை விட்டுப் போனாள். சற்று நேரத்திலேயே திரும்பி வந்தாள். முகத்தில் சலிப்பு தெரிந்தது. 

“அப்பா திரும்பி வரட்டாம் பிறகு யோசிப்பம் எண்டு சொல்லுறார் ரிக்கற் காசும் திரும்பி எடுக்க முடியாது அவ்வளவுதான் “என்றாள். எப்படியாவது போய் சேர வேண்டும் என்று மகேந்தியும் இப்படி இப்படியான பாதையில் இப்படி இப்படியான வேளையில்தான் போக வேண்டும் என்பதாய் அவன் முகவர்களும் செயற்பட்டார்கள். இதனால் அவன் அவர்கள் சொல்லும் மகுடிக்கு ஆடவேண்டியவனாய்  கனிதா பின்னால் குனிந்தபடி நடந்தான்.  

“இனி தாய்லாந்தில் இருக்க முடியாது விசா முடிந்து விட்டது அருகில் இருக்கும் கம்போடியாவுக்கோ வியட்னாமுக்கோ போய் விட்டு மீண்டும் வரலாம் அல்லது அங்கிருந்து முயற்சிக்கலாம் “.என அப்பா சொன்னதாக கனிதா மகேந்திக்கு சொன்னாள். 

அங்கு இருந்த மேலும் சில பயணிகளையும்  மகேந்தியையும் அன்று இரவே பெரு நதி ஒன்றை கடந்து வேறு ஒரு நாட்டிற்குள் கொண்டு வந்து சேர்த்;தார்கள். அது எந்த நாடு என்று தெரியவில்லை தெரிந்தும் செய்வதற்கு ஒன்றும் இல்லை . பயணம் முடியும் இடத்தில் படுத்தெழும்ப வேண்டியதை தவிர வேறு எதுவும் அவர்கள் கையில் இல்லை .ஆங்காங்கே பல இலங்கையர்கள் பல முகவர்களால் ஓட்டம் தடைப்பட்டு விட்ட காரணத்தால் தொழுவத்தில் கட்டிய குதிரைகள் போல கட்டி வைத்து  சாப்பாடு போட்டுக்கொண்டு இருந்தார்கள். கலியாணத்திற்கு வந்த சிலர் இடையில் தாலிகட்டிக்கொண்டார்கள். கட்டிய தாலியையும் சிலர் கழற்றினார்கள். இது பாதாள உலகம் பாவ புண்ணியம் எல்லாம் அகலம்  என்பது போல அநாகரிகம் நடந்தேறியது.  

ப+மியில் இருக்கிறோம் என்று மட்டும் தெரியும் எந்த நாடு என்று தெரியாமலே இரண்டு நாட்கள் கழிந்தன. கூட்டிக்கொண்டு வந்தவர்கள் மூச்சு பேச்சு காட்டாமல் இருங்கோ வெளிய திரிய வேண்டாம் எல்லா சாமான்களும் இருக்கு சமைத்து சாப்பிடுங்கோ என கூறிவிட்டு போய்விட்டார்கள். பார்ப்பதற்கு இந்த நாட்டு மக்களும் தாய்லாந்தக்காரரின் தங்கையின் பிள்ளைகள் போலவே இருந்தார்கள். ஆண் பெண் இருவரும் இரு வேறு முறையிலேயே வணக்கம் சொன்னார்கள். அதாவது தாய்லாந்து கலாச்சாரத்தில் ஆண்கள் “சபாடிகாப்” என்றும் பெண்கள் “ச..பா..டி..கா.......” என்று அரை மைலுக்கு இழுத்தும் வணக்கம் சொல்வார்கள். இது வியட்னாம் இல்லை என்று மட்டும் தெரிந்தது. தாய் எழுத்து போலவே எழுத்து  இருந்தது. வியட்னாம் எழுத்து ஆங்கில வடிவ எழுத்து என யாரோ எப்போதோ சொன்னது நினைவில் வந்தது . மூன்றாவது நாள்தான் பிரஞ்சு கொலனியாக இருந்த லாவோஸ் என்னும் புகையிரதம் இல்லாத ஆனால் இலங்கையை விட மூன்று மடங்கு பெரிய நாடு என தெரிய வந்தது. தலைநகரம் வியன்ரியன். இங்குதான் தாங்கள் இருக்கிறார்கள் என்றும் கண்டு கொண்டார்கள். குட்டி நாடுகாண் பணயம் முடிவுக்கு வந்தது. 

பிலாக்கொட்டை குருவியை தவிர எல்லா எல்லாவற்றையும் சாப்பிட்டு ஏப்பம் விட்டும் பசி தாளாத நாடு.  பாம்புப் பயம் இல்லை தின்றே அழித்து விட்டார்கள். இப்போது  நாய்க்கறிக்கு நல்ல மவுசு . ய}னை மட்டுமே புண்ணியம் செய்த பிறவி அதுவும் எத்தனை நாளுக்க என்பது சந்தேகமே. 

அரிசியை நீத்துப்பெட்டியில் வைத்து அவிச்சு அதை கவிச்சு என்று அழைத்து  மூங்கில் குருத்து அவிச்ச தண்ணீரில்  நனைச்சு நனைச்சு சாப்பிட்டார்கள். மழை இல்லாத காஞ்ச பிரதேசத்தில் தான் பஞ்சம் வரும் என்று நினைத்தவனுக்கு இங்கே வந்ததும் தான்  வறுமைக்கு காரணம் அறிவைப் பயன்படுத்தாத நிலைதான்  என்று புரிந்தது. 

சிலு சிலு என ஆண்டு முழுக்க மழை. சுடு வெய்யிலோ சுவிஸ் குளிரோ இல்லாத இடைநிலை வெப்பம் இதனாலேயே அவர்கள் தேசிப்பழம் போல மஞ்சள்  நிறத்தில் தகதக என்று இருந்தார்கள் .   ஆனாலும் என்ன  முயற்சி இல்லாமையால் வறுமை. பாடு படுபவர்க்கே இந்த பாரிடம் சொந்தமையா என்ற பாட்டுதான் நினைவில் வந்தது. 

இன்னுமோர் சுவாரசியம்  இயற்கை பிறப்பு சம நிலையில் சிறு கோளாறு பெண்கள் பெற்ற பிள்ளைகள் பெரும்பாலும் பெண்களாகவே இருந்தார்கள். இதனால் ஆண்களுக்கு அல்ல பெண்களுக்கே அதிக மவுசு மஜோறிட்டி யாரோ அவர்கள் தான் எல்லாம் என்பதற்கு இன்னுமோர் உதாரணம். பெண்களே அதிக தொழில் துறையில் அதிதியாக இருந்தார்கள். பொருளாதாரம் அவர்களாலேயே வளர்ந்து வந்ததால் ஆண்களிலும் பெண்களே அதிகம் விரும்பப்பட்டார்கள். 

ஒரு ஆண் ஒன்றேகால் பெண்ணக்கு இணையாக இருந்தமையால் ( இது கணித கணக்கு எனக்கு தெரிந்தது தமிழ் கதைதான்) அவனில் நம்பிக்கை குன்றி விட்டிருந்தது கட்டாக் காலியாக உணரப்பட்டான். இதனால்  அவன் பொறுப்பின்றிய சோம்போறியாகினான். 


முயற்சி குன்ற முடிவு பஞ்சம் என்றாகியது. விசித்திரமான அனுபவம் ஆனால் பயங்கரமான அனுபவங்களை கடந்து வந்தமையால் மகேந்திக்கு இது எருமை மாட்டில் பெய்த மழை போல இருந்தது.  இங்கு எத்தனை நாட்களோ என மனம் விட்டுப்போனது. மூத்த பத்திரிகையாளர் கோமல்  “திரும்பிவராட்டி கூட பறவாய் இல்லை என்று நினைச்சா எங்கேயும் பயமின்றி போகலாம்” என்று சொன்னது போல . 

சொந்த நாட்டுக்கு போகாம எங்க போனாலும் பரவாய் இல்லை என்று தோன்றியதால் பொறுமையாக இருந்தான்.  ஆனாலும் யார் கண்டார் எந்த பாதையும் இறுதியில் சொந்த நாட்டிலும் போய் முடிவடையலாம் என்று நினைக்கும் போதுதான் வேதனை நெஞ்சை வாட்டியது. 

வலியே மனிதன் எவ்வளவு தனிமையானவன் என உணர்த்தியது  தாயின் நிணலை பிரிந்த இந்த நாட்களில் பழுத்து விழுந்த இலை போல பச்சையமான பாச வார்த்தைகளுக்கு  ஏங்கினான்.

பசிக்கும் போதும், பார்க்காமல் நிமிர்ந்து தலையில் இடிக்கும் போதும் ஏன் நித்திரை இன்றி முழிக்கும் போதும் தாய் நினைவு வந்து வாட்டியது. அன்னையின் சுற்று வட்டம் போல் அழகான சுகம் எங்கும் இல்லை என்பதை முதல் முதலாய் உணர்ந்தான். 

எது எங்கே இருக்கிறது என்று தெரியாமல் இருட்டில்  தேடி திரிவது போல மனம் சலித்தது. சமாதானமாக வாழ உகந்த புத்த மத நாடான லாவோசில் இருந்து மீண்டும் பயணம் என்று கூறப்பட்டது ஆனால் எங்கு எப்போது என்று மட்டும் தெரியாது. பயணம் என்றதும் பயமும் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது விமானம் மட்டுமல்ல  விமான நிலையமும் அந்தரத்தில் பறப்பது போல உணர்ந்தான். 

வீடு வரா விட்டாலும் அதற்குள் இருந்து  வெளியே வந்தால் போதும் என இருந்தது.  அழகாக ஆனந்தமாக இருக்க வேண்டிய பறப்பு அனுபவம் முச்சந்தியில் முனிக்கு கழித்த  இனிப்பு பணியாரம் போல கிட்ட போகவே பயமாக இருந்தது. என்ன ஆச்சரியம் மீண்டும்  அதே கனிதாவோடு கணவன் வேசம் போட்டு கழுத்தில் மாலை போடாத குறையாய் அறுக்கக்கொண்டு போன ஆடு போல தாய்லாந்து விமான நிலையத்தினுள் தள்ளி விட்டார்கள். 

அவனது படத்தை அவனாலே நம்ப முடியவில்லை கோட்டு சேட்டு ரை சப்பாத்து எண்டு  காவல் கொட்டில் வெருளியின் நினைவு தான ஞாபகம்; வந்தது. இதை இங்குள்ளவர்கள் வேற நம்ப வேண்டும் என்று தேசிக்காய் குத்தின வேம்படி வைரவர் வரை ப+சைகள் வேற செய்து முடிக்கப்பட்டு இருந்தது. 

இவனின் எள்ளலை கண்ட ஏஜென்சி அடிக்கடி “தம்பிக்கு கஸ்டம் தெரியேல்ல” என்று கடிந்து கொண்டு இருந்தார். கனிதா இம்முறை முன்பை விட ஆடைக்குறைப்பு செய்திருந்தாள். எல்லாம் இராஜ தந்திரம் நல்ல பொண்ணுதான் நாதாரித்தனமான மூளை. போடிங் காட் பார்த்து விடுகிற நேரம் வந்தது. ஏற்கனவே பணம் உள்ளே பாய்ந்து விட்டது என  அலுவலர் சுடுதண்ணி குடிச்ச நாய் மாதிரி அங்கும் இங்கும் ஓடி திரியும் போதே தெரிந்தது. அப்பிரிவில் வேலை செய்த பதினாறு பேருக்கும் பணம் பட்டுவாடா  செய்திருந்ததால் குந்தி இருந்து குடும்பம் நடத்தினாலும் யாரும் கண்டு கொள்ள மாட்டார்கள் எனத் தோன்றியது.  

“இம்முறை எல்லாம் இறங்கும்” என்று ஏஜென்சியும் சொல்லி விட்டார். அவரை முக்காவாசிப்பேர் அரைவாசிக்கடவுளாக நம்பினார்கள்.  தோட்டக்காரனோட தோடங்கா ஆய வந்த கள்ளனுக்கு என்ன பயம். பணியாளரை மட்டுமா விலை கொடுத்து வாங்கினார். பாதி கடவுள் பயணிகளையும்  விலை கொடுத்து வாங்கி விட்டாரோ என்பது போல பதினேழு  கறுத்த தலை சோடிகளுடனும் தனியே தலையை சொறிந்தபடியும்  ரிய+ப் லைற் வெளிச்சத்திற்கு வந்த ப+ச்சி  மாதிரி எங்கிருந்து வந்தார்கள் என்று தெரியாமல் வந்து கூடி விட்டார்கள். சும்மா சொல்லக்கூடாது பார்க்க பெருமையாய் தான் இருக்கு  ஆனால் பாவி ஏஜென்சி பேராசையில கன பேரை ஒண்டா போட்டு எல்லாத்தையும் கெடுக்க போறானே என சுயநலமாக மனம் பதைத்தது. 

தொடரும் 21